Take me down to the fighting end

Ledwo się obejrzałam a już mamy czerwiec. Pogoda zaczęła mnie rozpieszczać i teraz praktycznie nie ma dnia, gdzie nie wystawiałabym swojej buźki w stronę roześmianego słońca. Ale wbrew pozorom - dalej jestem blada jak ściana!

Piękna pogoda sprzyja odwiedzinom czterokopytych i praktycznie codziennie rozpieszczam wszystkie konie w stajni rozdając im jabłka, chlebek czy marchewkę. Ostatnio nawet udało mi się zrobić pęcherze na dwóch palcach serdecznych, bo bardzo mądrze stwierdziłam, że będę jeździć bez rękawiczek. Teraz mam nauczkę i już więcej nie wsiadam bez rękawiczek na dłoniach!

Ścięłam włosy. Znowu są krótkie, ale przynajmniej zdrowe. Mam nadzieję, że szybko urosną i znowu będą w mojej ulubionej długości!

W końcu zaopatrzyłam się odżywkę do paznokci i nie mogę się napatrzeć jakie są teraz piękne i lśniące. Liczę, że problem z rozdwajaniem i łamaniem mam już za sobą i mogę o nim już zapomnieć.

Razem z wiosną przyszły i problemy, nazwijmy je sercowe, chociaż chyba daleko im do nich. Jednego pana zdecydowanie mogę sobie odpuścić, bo mimo iż obiecywał to od prawie miesiąca w ogóle się nie odzywa, a ja po raz kolejny nie mam zamiaru się płaszczyć przed nim i prosić o jakiekolwiek spotkanie. Na jego miejsce pojawił się kolejny, który narzuca się aż nadto, a ja nie bardzo jestem nim zainteresowana w taki sposób w jaki on jest zainteresowany mną. Chyba za bardzo na początku pozwoliłam mu poczuć się swobodnie, a teraz muszę jakoś to wszystko odkręcić.

I dalej nie mam pracy, coraz gorzej się z tym czuję!