Smutne nie trwa wiecznie, gdy zmierza ku temu, czego zawsze pragnęliśmy.

Jak dobrze, że to wszystko już za mną. Teraz tylko w styczniu ustna część i raz na zawsze mogę pożegnać się z takim stresem związanym z językiem niemieckim. Nigdy więcej, dziękuję!

A dzisiaj zima zaskoczyła kierowców, dziękuję że wszystkie środki lokomocji miejskiej uciekały mi z przed nosa. Ale nie dałam się, zdążyłam na egzamin a i w drodze powrotnej nie czekałam jakoś długo. No dobra, 10 minut na przystanku bez czapki to była katorga. Ale od jutra chyba wyjmuję z szafy wszystkie zapomniane ciepłe okrycia i nie dam się mrozowi, o nie!

Cały czas zastanawiam się jakim cudem jeszcze jestem w stanie przeżyć w tej szkole. Mój brak jakiegokolwiek dyscypliny wewnętrznej jest przerażający. Miałam dwa tygodnie na napisanie pracy zaliczeniowej na wf (taak, na wf) i oczywiście zabrałam się za to dopiero dzisiaj. Na szczęście wszystko już wysłałam i mogę oczekiwać swojej piąteczki!
Do tego mam całą masę zapowiedzianych sprawdzianów, do których oczywiście nie jestem przygotowana i zapewne już nie będę.

Oh, jak dobrze jest mieć kogoś kto bez żadnego powodu napisze do Ciebie 'Słoneczko' czy przytuli Ciebie bez bliżej określonego celu. Dobrze jest czasem z kimś się powygłupiać i pośmiać, jak i porozmawiać na poważnie.
Ludzi można kochać na różne sposoby. Dlatego ja kocham swoich przyjaciół, tak jak najbardziej tylko mogę. Bez nich nasze życie nie byłoby takie kolorowe jak jest teraz.
Ale zarazem szkoda, że czasem też tracimy te najważniejsze osoby przez jedno złe słowo, przez jeden zły gest. A najłatwiej jest w taki sposób stracić przyjaciela relacji damsko-męskiej. To najcięższa odmiana przyjaźni jaką idzie nam utrzymać. Mi się nie udało. Może jeszcze kiedyś wrócimy do tego co było kiedyś, ale jak na razie - nie zanosi się na to.